kendi kendine konuş(ma)mak?

bence kendi kendine konuşan insanlar değil de, kendi kendine konuşmayan insanlar bi garip. bugün metroda karşıma oturan annem dudaklarımı kıpırdattığımı, kendi kendime güldüğümü söylediğinde düşündüm bunu, ki daha önce de bi arkadaşım aynısını demişti. ben ne zaman yalnız kalsam kafamın içinde birtakım diyaloglar dönüyor. bunu nesi tuhaf ki yani. herkes yapıyordur sanki bunu. tamam öyle dışından bangır bangır değil. ben de henüz o kadar zıvanadan çıkmadım. ama metroda giderken saksı gibi oturmaktansa zihinde senaryolar yazmak daha cazip.

bu konuda düşüneceğim.