bir ayrılık sebebi olarak horlama: it was a murder but not a crime!

burdan kendimi ihbar ediyorum. eğer bir gün birini öldürecek olursam kesin horladığı için öldürmüşümdür. allahım o nasıl bir cinnet sebebi, o nasıl bir yastığı elemanın sıfatına bastırma isteği...

hiç fark etmiyor, ister en yakın arkadaşım olsun, ister sevgili olsun, ister babam olsun, ister bok kafalı üst kat komşum olsun; horlayan insan benim için ismail türüt'tür, deniz baykal'dır, draco malfoy'dur, şarkı söyleyen bir seray severdir.

ama en beteri de horlayan kişinin sevgili olmasıdır. daha iki saat önce sarmaş dolaş, öpüş koklaş uyuduğun adamı öldürme planları yapacak hale gelmek sanırım ancak böyle mümkün olabilir. ben yastığı suratına mı bastırsam, yoksa sadece yataktan ittirmekle mi yetinsem ikilemi arasında gidip gelirken istemsizce tepik tepik tepiklediğim sevgili bu tepiklere karşılık horultusuna sadece 3'er saniyelik aralar verince horlamanın nasıl da tahrik unsuru sayılabileceğini bir kez daha anladım.

burdan yetkililere sesleniyorum: eğer bigün birisi de beni horladığım için doğramaya kalkarsa yüzde yüz arkasındayım. ceza vermeyin o insancığa.

bu mısralar da o canını yidiğim "chicago" müzikalinden bu yazının anlam ve önemine gelsin lütfen:

he had it coming

he had it coming

he only had himself to blame

if you 'd been there

if you'd seen it

i betcha you'd done the same!

yazıcam tabii tabii ki de yazıcam

ben var ya buraya yazıcam yazıcam dediğim şeyleri hiç yazmam. hani yazmam demiyim de çok geç yazarım. ama yok yazmam. aşağıda da demişim ben yazıcam bununla ilgili diye yazmamışım. ondan söyliyim dedim. belki yazarım bigün odaklanırsam bu meseleye ama zor yani.
şimdilik şunu söyliyim onunla ilgili: o iş öyle değil tam olarak.
bi de şunu söyliyim: bu yazarım diyip yazmayacağım şeylerle ilgili şöyle bir çözüm geliştirdim. konuyla ilgili iki cümle çiziktiriverip kaydediyorum bir güzel. hani belki yazarım diye. hani belki bu bi çözüm olabilir diye.
blogumu tek okuyan olan kendime duyurulur...